عزيزانى كه در جستجوى حق و حقيقت هستيد و مىخواهيد به خير دنيا و آخرت برسيد و هماى سعادت و خوشبختى را براى ابد در آغوش جان بگيريد ، در صفحات گذشته ، عظمت خلقت زبان را يافتيد و دانستيد كه خداى عزوجل چه قدرتى در آفرينش زبان تجلّى داده ، بجاست كه از اين نعمت بسيار مهم الهى به طور صحيح استفاده شود و از خرج كردن آن در مواضعى كه حضرت او نمىپسندد جداً خوددارى كرد . بنده ، اگر بخواهد شكر اين نعمت بىنظير را به پيشگاه حضرت حق ادا كند ، در درجهء اوّل بايد از گناهان مربوط به اين عضو و حتى از سخنان بىفايده و بيهوده سكوت كند و در درجهء بعد به بيان حق در تمام زمينه‌هاى لازم اقدام نمايد ، چنانچه حضرت صادق عليه السلام در ابتداى روايت مىفرمايند : سكوت و حرف نزدن ، شعار زندگى آن كسانى است كه در حقايق ثابت و محقق ، بررسى و رسيدگى كامل كرده‌اند . آرى ، صمت و خاموشى طريقهء اهل تحقيق است و شعار كسانى است كه به چشم بصيرت در احوال گذشته‌ها نظر كنند و تغييرات و تبديلات كه بر انبيا و ملوك و اشقيا و سعدا واقع شده تفكّر نمايند ، چه معلوم است كه اين چنين نظر ، موجب حيرت است و حيرت و تعجب موجب صمت و سكوت ، سكوت از شكوه ، سكوت از ياوه‌گويى ، سكوت از هر نوع دروغ و غيبت و تهمت و باطل‌گويى و از همه مهم‌تر سكوت در برابر قضا و قدر الهى . البته ، سكوت و صمت زائد بر اين از طاقت عموم بيرون است ، به همين خاطر فرمود : وجَفَّ الْقَلَمُ بِهِ .